Al jaren koop ik regelmatig een kolossale zak brood (ongeveer het dubbele van twee vuilniszakken) voor 5 euro. Het heeft even geduurd eer ik het systeem doorhad, maar blijkbaar worden in de supermarkt waar ik wel eens kom voor de gratis aanbiedingen, tot vrij laat zoveel broden, ontbijtkoeken en broodjes gebakken dat er tegen sluitingstijd altijd weer een stuk of tien van die reuzezakken over zijn.

Als vriendlief weet waar ik het brood vandaan heb vindt hij het ineens niet meer goed. zolang hij het niet weet wordt alles tot het laatste sneetje opgebruikt. 

Toen ik eenmaal in de gaten kreeg dat het "oude brood" meestal pas de namiddag voordien gebakken was en dus verser was dan wat ik thuis in de brooddoos had liggen vond ik het helemaal absurd om 2 euro te betalen voor xe9xe9n brood als je 40 dezelfde broden, maar dan 12 uur ouder, voor 5 euro kon kopen. (Wat een lange zin…). Wat doe ik allemaal met dat brood: een groot deel wordt netjes gesneden, als dat nog niet gebeurd is, en in de vriezer gedaan. Een ander deel snij ik tot dobbelsteentjes. Die blokjes besprenkel ik met olijfolie en dan gaat er wat zeezout en rozemarijn uit de tuin overheen. Dan uitspreiden op een bakplaat en even de oven in om te drogen. Et voila: luxe croutons. Ook perfect om voor de TV op te knabbelen in plaats van chips.

Een deel van het brood wordt nog gedroogd en vermalen tot paneermeel. Perfect voor in de gehaktballen of als gratineerlaagje op een overschotel. De stokbroodjes of ciabatta's die vaak in de zakken zitten snij ik wel eens in dunne repen en schijven. Dan wat tomatencoulis erop en wat gemalen kaas en je hebt een heerlijk borrelhapje of een broodje bij een kom soep. Omdat ik met al deze manieren van verwerken vaak nog brood over heb ben ik er niet echt zuinig mee; de eerste en laatste sneetjes, die vaak blijven liggen, geef ik aan de mussen en de kippen. Zo bespaar ik weer op het kippenvoer.

Deze week was er op Panorama een reportage over de enorme voedselverspilling in Europa en Amerika. De reportage is jammer genoeg alleen in Belgie te zien, maar je maag keert om als je ziet hoeveel er wordt weggegooid. Op het einde wordt zelfs gezegd dat er driemaal meer wordt weggegooid dan wat alle hongerende mensen nodig hebben. De hongersnood zou dus in xe9xe9n klap de wereld uit zijn als we zouden stoppen met eten weggooien en het gewoon ter plaatse zouden laten. Gewoonweg degoutant. Nu koop ik zeker geen los brood meer!

Gisteren een klein pakje in de bus gekregen. Er zat een staaltje wasmiddel, een staaltje shampoo en twee staaltjes douchecreme in. geen overvloed natuurlijk, maar toch weer genoeg voor twee machines was en driemaal gratis douchen. De site om de staaltjes aan te vragen is er nog steeds:

http://www.neutral.eu/huidverzorging/probeer-neutral

Gisteren de film "127 hours" gezien. De film gaat over het waargebeurde verhaal van een klimmer die met zijn arm geklemd raakt tussen een rots en uiteindelijk na 127 uur zijn arm zelf amputeert met een bot zakmesje omdat hij anders niet meer levend uit de kloof zou geraken.

De fim was mooi, voor zover een film over een afgesneden arm mooi kan zijn, maar het boek was beter, zoals bijna altijd.

Ik zag de film niet in de bioscoop maar op internet, namelijk hier. Ik ben helemaal geen ervaren filmkijker of filmdownloader op internet en daardoor was ik eigenlijk een beetje verbaasd dat een dergelijke recente fim zomaar volledig gratis te zien is, zelfs met nederlandstalige ondertitels. Natuurlijk is het bekijken van een film in de bioscoop nog een gans andere belevenis, maar eigenlijk miste ik het harde geluid en het gekraak van de popcorn en de chipszakjes helemaal niet.

Het is eigenlijk toch wel heel erg geevolueerd de laatste jaren, je hoeft maar ergens aan te denken, je tikt het in op Google en het vliegt je al bijna in de schoot. Het is bijna niet meer voor te stellen dat we het zonder zouden moeten doen. 

Toch merk ik ook meer en meer de nadelen van dat overvloedige aanbod. je moet al een heel sterk karakter hebben om niet uren rond te dwalen in de gigantische overvloed aan interessante films, weblogs, websites en weet ik veel wat nog meer. Als je niet oplet zoek je xe9xe9n dingetje op en kom je uren later helemaal stijf en verkreukeld tot de conclusie dat je vanalles hebt gelezen, allemaal even interessant en dat je nog steeds geen antwoord hebt op je initixeble vraag. Zo heeft een dag helemaal uren te kort.

Gisteren de film "127 hours" gezien. De film gaat over het waargebeurde verhaal van een klimmer die met zijn arm geklemd raakt tussen een rots en uiteindelijk na 127 uur zijn arm zelf amputeert met een bot zakmesje omdat hij anders niet meer levend uit de kloof zou geraken.

De fim was mooi, voor zover een film over een afgesneden arm mooi kan zijn, maar het boek was beter, zoals bijna altijd.

Ik zag de film niet in de bioscoop maar op internet, namelijk hier. Ik ben helemaal geen ervaren filmkijker of filmdownloader op internet en daardoor was ik eigenlijk een beetje verbaasd dat een dergelijke recente fim zomaar volledig gratis te zien is, zelfs met nederlandstalige ondertitels. Natuurlijk is het bekijken van een film in de bioscoop nog een gans andere belevenis, maar eigenlijk miste ik het harde geluid en het gekraak van de popcorn en de chipszakjes helemaal niet.

Het is eigenlijk toch wel heel erg geevolueerd de laatste jaren, je hoeft maar ergens aan te denken, je tikt het in op Google en het vliegt je al bijna in de schoot. Het is bijna niet meer voor te stellen dat we het zonder zouden moeten doen. 

Toch merk ik ook meer en meer de nadelen van dat overvloedige aanbod. je moet al een heel sterk karakter hebben om niet uren rond te dwalen in de gigantische overvloed aan interessante films, weblogs, websites en weet ik veel wat nog meer. Als je niet oplet zoek je xe9xe9n dingetje op en kom je uren later helemaal stijf en verkreukeld tot de conclusie dat je vanalles hebt gelezen, allemaal even interessant en dat je nog steeds geen antwoord hebt op je initixeble vraag. Zo heeft een dag helemaal uren te kort.

Probeerseltje. Ik heb geen idee wat het doet wanneer ik hier iets invul

Een jaar of zeven geleden werden er op een tuinbeurs ent-demonstraties gegeven. Je kon daar leren hoe je zelf fruitboompjes kon enten op een onderstam. De demonstratiemodellen werden telkens uitgedeeld, ik ben toen lang genoeg blijven staan tot ik er ook eentje te pakken had.

Ik had wel een beetje pech, de appelboom die ik meekreeg had geen echte hoofdtop, maar wel een scheve hoofdtak en xe9xe9n bijna even dikke zijtak. Dat leek me dus een prima boompje om op te kweken tot een leiboom voor tegen het tuinhuisje. Het zou een boompje gaan worden met naar elke kant een horizontale tak en daarop schuine takken naar boven. Het eerste jaar had het boompje nog geen bloesems. Het tweede jaar hing er warempel al een appeltje aan. Het derde jaar had ik zeven appels.

En toen ging het mis…

Omdat ik de vorm van een leiboom wilde hebben ben ik beginnen te snoeien, en dat kon ik blijkbaar uitstekend. Hoe meer ik snoeide hoe minder bloesems en appels er aan de boom hingen.

Speuren op internet en in boeken leverde niets op. Ik snapte het blijkbaar niet.

Exe9n van de dingen waar ik me wezenloos naar heb gezocht was het verschil tussen een bloeiknop en een groeiknop. Volgens de uitleg die je hier en daar vindt moet je de zijtakjes van een lei-fruit-boom boven een bloeiknop afknippen. Maar ik zag het niet!

Maar er is hoop. Gisteren ben ik naar een heel interessante les geweest en ik heb het gevoel dat het me nu duidelijk is. Wintersnoei zorgt blijkbaar voor sterke groei en geeft dus in het voorjaar lange takken met alleen maar groeiknoppen er op. Wintersnoei moet dus gebeuren tot een boom de juiste vorm heeft. Daarna moet je er in de winter afblijven.

De bloeiknoppen moet je ook niet zoeken maar zelf maken. Had ik dat maar eerder geweten!  Een tak die boven een knop afgeknipt wordt na de langste dag, in de zomer, plooit die knop naar buiten. Die knop wordt dan in het volgende voorjaar een bloesem. 

Ik heb de afgelopen jaren dus elke winter gesnoeid (fout, fout, fout) en de lange takken die uit het boompje schoten heb ik er eind mei, begin juni weer afgeknipt, zodat er weer nieuwe lange takken tevoorschijn kwamen.

Vanaf dit jaar ga ik het goed doen, zal ik de manden vor de appels al klaarzetten?

Gisteren lekker een paar uur in de tuin gewerkt. Er waren weer een heleboel bladeren in de vijver gewaaid en het houten bruggetje over de vijver was wat al te groen.

Daarna heb ik een flinke stapel takken, die er nog lagen van het snoeien in het najaar onder handen genomen. Met een kapmes (geen idee hoe zo een ding in het nederlands heet, wij noemen het al sinds we jong zijn een kepperke) heb ik de dunne takjes eraf gehakt en de dikke stukken in kleinere stukjes gezaagd met een cirkelzaag. Dat vind ik een geweldig leuk en griezelig werk. Leuk omdat het een duidelijk resultaat geeft en griezelig omdat ik een beetje bang ben van die cirkelzaag.

Na een flink uur werken had ik drie volle kruiwagens met stukken hout, van een dikke duim tot een pols dik. Mijn kinderen, die even kwamen kijken vonden het flauwekul om die "dunne" houtjes naar binnen te halen voor de kachel maar ik heb het gisteravond de hele tijd lekker warm gehad van mijn eigen houtjes. Er was zelfs nog een volle kruiwagen over om vandaag te gebruiken.

Als ik zo bij de kachel zit met een boek en de warmte van mijn zelfgesnoeide en zelfgehakte houtjes en met een keteltje op de kachel voor een kop thee, dan voel ik me zielsgelukkig. Ik krijg dan altijd het gevoel dat ik me echt wel zou redden, zelfs zonder werk of maandelijks inkomen. Waarschijnlijk zou me dat in de praktijk nog wel eens lelijk kunnen tegenvallen. 

Zo langzamerhand begin ik me een beetje te voelen als een kreeft die bijna aan vervellen toe is. Ik snak naar vernieuwing, beter weer, het weggooien van oude troep en helemaal fris opnieuw beginnen. In mijn omgeving merk ik dat ik niet de enige ben die vindt dat de winter nu al lang genoeg heeft geduurd.

Omdat ik altijd weer bedenk dat je meer en langer plezier hebt van spullen die goed onderhouden zijn ga ik vanaf vandaag proberen om grote schoonmaak te houden in mijn huis. Alleen is er een probleem; ik heb helemaal geen tijd om elke dag uren te rommelen en te poetsen. Ik zal de klus dus noodgedwongen moeten opsplitsen in mini-klusjes. Onder het moto elke dag een draadje is een hemdsmouw op een jaar krijg ik dan toch wel wat gedaan.

Vandaag begin ik met de zetels in de woonkamer. Toen ik gisteravond lekker zat te lezen viel me opdat die er toch wel een beetje groezelig uitzien.

Ik pak het groots aan: alle losse kussens vliegen eruit en worden buiten uitgeklopt, de kruimels tussen de vaste kussens worden opgezogen en de poten neem ik met een vochtige doek af.

Daarna gooi ik alle kussenhoezen van de sierkussentjes in wasmachine. De vullingen laat ik even draaien in de droogkast met een tennisbal, dan worden ze weer wat voller.

We hebben twee katten, er zitten dus hier en daar wat haartjes op de sofa. Een hele gemakkelijke manier om daarvan af te geraken is een wissertje voor de ramen over de kussens halen nadat je er even met een vochtige doek over hebt gewreven (over de wisser). Alle haren en pluisjes haal je zo heel gemakkelijk weg. Ik gebruik hiervoor een wissertje wat ik eens heel goedkoop heb aangeschaft maar wat niet goed werkt voor de ramen omdat het strepen achterlaat. Dan kan dat ding zich ook eens nuttig maken.

Dan de bekleding van de zetels stofzuigen en tot slot het stof even afwrijven met een licht-vochtig microvezeldoekje, daar krijg ik dan ook de vlekken mee weg.

De vloer onder de zetels wordt gestofzuigd en dan kan alles weer terug op zijn plaats.

Zo, dat zit alweer heel wat lekkerder!

Gisteren een stevige discussie gehad met vriend-lief. Het begon zo: hij moest even naar de winkel en ik ging koekjes bakken. Hij was nog maar net weg toen ik merkte dat ik niet genoeg boter meer in huis had. Geen nood, ik wilde toch nog even naar de bib omdat er een aankoopsuggestie was aangekomen, dus sprong ik vlug op de fiets. 

Ik kocht boter, zag nog een aanbieding van Leerdammer 100% terugbetaald, kon nog twee bonnetjes inwisselen voor gratis katten voeding, ging 10 nieuwe boeken halen in de bib, waaronder een gloednieuwe No impact Man, vlug nog langs het Kruidvat om een lege deo in te wisselen voor een nieuwe van Axe en weer terug naar huis.

Eerlijk gezegd waren het twee nieuwe deo's, er liggen twee Kruidvatwinkels vlak bij elkaar en ik had nog twee lege rollers bewaard.

Mijn vriend en ik waren net gelijk thuis.

Hij had sigaretten, een stuk kaas en een boek van Stieg Larson gekocht. Toen hij ook nog een nieuwe deodorant (toevallig net dezelfde dan die ik gratis had gekregen) uit de boodschappentas haalde begon me opeens iets te dagen.

Wat had ik uitgegeven:

• Boter   0.99 x80
• Leerdammer 0 x80 (krijg ik helemaal terugbetaald)
• Kattenvoer 0 x80 (van gratis bonnetjes)
• 10 bibboeken 0.03 x80 (de bib kost 10 euro per jaar)
• Twee deo's 0 x80
• ritje op de fiets 0 x80
• Kartonnen doos om spullen te vervoeren 0 x80 (kan morgen in de kachel)

TOTAAL  1.02 x80

Wat had hij uitgegeven:

• sigaretten 5.69 x80
• blok kaas 5.76 x80
• deodorant 3.99 x80
• Boek 19.95 x80
• Ritje met de wagen 1 x80 (schatting)
• parkeerticket 0.75 x80
• plastieken boodschappentas 0.50 x80

TOTAAL    37.64 x80

Hij betaalde dus zo maar eventjes dik 35 euro meer voor bijna dezelfde spullen! 

Toen ik hem daarop wees kwamen alle geijkte argumenten uit de kast:

• Ik mag mezelf toch ook wel wat gunnen (welja, gezonde sigaretten, en ik kan vanavond uit 10 boeken kiezen en hij uit maar xe9xe9n)
• Ik heb helemaal geen tijd om op kortingen te jagen (we waren net even lang van huis)
• Ik heb niet eens dure merken gekocht (ik wel, en dan nog wel gratis)
• enzovoort enzoverder

Die ongevoeligheid voor het uitgeven van "kleine bedragen" lijkt wel echt iets van deze tijd. Het schijnt bij veel mensen maar moeilijk door te dringen dat als je elke dag al maar 35 euro meer uitgeeft dan een ander, dat je dan op jaarbasis ongeveer 7000 euro meer kwijt bent. Ik reken voor het gemak op zo'n 200 dagen waarop je iets kan kopen.

Een bijna identieke vergelijking maakte ik vorige week met mijn schoonzusje. We hadden het over bezoekjes aan de kapper en ze vertelde dat ze om de zes weken naar de kapper ging voor een uitgebreide kleur-, knip en fohnbeurt. Dat kostte haar dan 80 x80. Ikzelf ga al mijn hele volwassen leven naar een klein kapsalonnetje waar mijn korte haren geknipt worden voor 8 x80. Fohnen hoeft niet en kleuren doe ik zelf met bijna altijd 100% terugbetaalde kleurshampoo. Omdat mijn haar zo kort is kan ik xe9xe9n verpakking in twee verdelen zodat ik twee kleurbeurten toekom met xe9xe9n doosje.

Ik rekende haar even uit wat het verschil was: ik betaalde de laatste 20 jaar ongeveer 1387 euro aan de kapper en zij maar liefst 13 867 euro. Ik heb het haar driemaal moeten voorrekenen eer ze het geloofde. Ze ziet er dan ook altijd uit als om door een ringetje te halen en ik ben maar een heel gewoon mens, maar toch, dat was even slikken.

Als ik het zo zie vind ik 1387 euro zelfs al vrij veel om te besteden aan xe9xe9n lichaamsdeel.

Vandaag, nu de sneeuwhopen bijna zijn weggesmolten en de kop van het nieuwe jaar er weer af is, hing er een klein vleugje lente in de lucht. Het gaat waarschijnlijk nog wel een hele poos duren eer we echt weer zonder jas naar buiten kunnen maar vanmiddag toen de zon even door de wolken brak leek het echt al een voorsmaakje van wat gaat komen.

Vannacht heb ik te weinig geslapen. Ik was zo verdiept in een boek dat het ineens 2 uur was en ik nog het licht niet had uitgedaan.

Vanmorgen vroeg heb ik vlug de laatste bladzijden gelezen. Een lang weekend is echt een aanrader. Het boek gaat over een alleenstaande moeder en haar prille puberzoon die door een stom toeval een heel weekend een vreemde man in huis nemen.

Ik ga jullie leesplezier niet verknoeien door te verklappen waar die man vandaan komt en waarom hij een heel weekend blijft, maar het boek geeft een zeldzaam mooie kijk in de denkwereld van een dertienjarige jongen. Spanning, liefde, hoop, verraad en mededogen, het zit allemaal in het verhaal verweven. Echt mooi. Als je het wil opzoeken: de schrijfster is Joyce Maynard. 

Als ik bedenk hoeveel heerlijke uren ik al hebt beleefd met lezen dan zijn er dat echt heel erg veel. Ik zou me bijna geen raad meer weten als ik niet meer naar de bibliotheek zou kunnen gaan. Wat een weelde aan prachtige schrijfsels, en dat allemaal voor een heel miniem lidgeld.

Een tijdje geleden kreeg mijn vader een klein herseninfarct. Na een week ziekenhuis bracht ik hem een boek mee maar toen ik hem vroeg of hij dacht dat hij al kon lezen zei hij nee.

Ik schrok daar zo erg van dat ik even niet goed meer wist wat te zeggen. Nooit mee lezen, dat leek me gewoon verschrikkelijk. Toen ik voorzichtig doorvroeg bleek dat hij nog perfect kon begrijpen wat hij las en ook nog heel goed zag, maar dat hij zijn linkerhand niet goed genoeg kon sturen om een boek vast te houden. Toen ik dat hoorde was ik erg opgelucht. Hoe erg dat ook voor hem was, nooit meer kunnen lezen leek me nog erger.

Gelukkig is hij ondertussen alweer flink opgeknapt en leest hij weer net zoveel als vroeger.

Nu iets anders: heeft er iemand ervaring met Freecycle?